Stichting Studiefonds Oskar Back

Ter gelegenheid van de vijfenzeventigste verjaardag van Oskar Back is in 1954 de Stichting Studiefonds Oskar Back opgericht met als doel ‘het verschaffen van financiële steun bij de opleiding van onbemiddelde, begaafde violisten…’

Oskar Back, van oorsprong Hongaar, vertrok op zijn zeventiende naar Brussel ‘om bij de befaamde Eugene Ysaÿe en later César Thomson te studeren. Mijn muzikale en artistieke ontwikkeling en mijn pedagogische capaciteit zijn wel een synthese van de zeer verschillende invloeden, die deze grootmeesters op mij hebben uitgeoefend. In 1920 heb ik me in Amsterdam gevestigd. Ik trof een bijzonder hoogstaand niveau van muziekcultuur aan en het niet te overtreffen Concertgebouworkest. Toch heeft het me verbaasd, onder al deze begaafde musici geen jonge virtuozen van internationaal niveau te ontdekken. Ik veronderstelde dat in Nederland de serieuze muzikale ontwikkeling van een begaafd kind veel te laat begint. Men laat een periode ongebruikt voorbij gaan, die onontbeerlijk is. Ik besloot hierin een andere weg te gaan, in spijt van veelvoudig ondervonden tegenwerking.

Al mijn jonge leerlingen hebben in hun eerste ontwikkeling van de kant van de kritiek zelden steun gevonden, alléén omdat men van mening was, dat mensen onder de achttien op de schoolbank thuis horen. Toen Olof twaalf was, speelde hij in Scheveningen het Beethovenconcert. Prachtig. Maar een Haagse krant noemde het een schandaal. Hier moet je een baard dragen om Bach te mogen spelen.’

Na de dood van Oskar Back besluit zijn vriend Bob Alvares Correa zijn naam en vooral zijn muziekpedagogische opvattingen voort te doen leven door jonge Nederlandse viooltalenten op te sporen en de mogelijkheid te bieden zich aan een buitenlandse school verder te ontwikkelen. Samen met Everard van Royen en het ministerie van CRM wordt besloten een tweejaarlijks nationaal vioolconcours te organiseren. De eerste prijs, een beurs voor studie in het buitenland, vernoemt hij naar zijn echtgenote Etiennette, een uitstekende violiste. En zo wordt in 1967 het eerste ‘Nationaal Vioolconcours Oskar Back’ gehouden. Er is slechts één kandidaat: Emmy Verhey, leerlinge van Back en Krebbers. Zij wint (..) en gaat in Moskou studeren bij David Oistrach. Voor het tweede concours (1969) verschijnen vier kandidaten. Bij het derde concours (1971) zijn er acht kandidaten en het Nationaal Vioolconcours heeft zijn bestaansrecht bewezen.